niedziela, 3 lutego 2013

Labrador retriever.


Opis ogólny

1. Użytkowość.

Dzięki wrodzonej nadzwyczajnej inteligencji i cechom psychicznym labrador retriever jest bardzo znakomitym psem użytkowym, wszechstronnie wykorzystywanym na wiele pożytecznych dla człowieka sposobów. Spotkamy go na całym świecie w wielu służbach ratowniczych : straż pożarna, ratownictwo górskie (pies lawinowy) i ratownictwo lądowe - pies gruzowy - na gruzowiskach po trzęsieniach ziemi w różnych częściach świata, w policji (pies do tropienia i wykrywania narkotyków), w służbie celnej, w myślistwie (doskonały dowodny aporter i tropowiec), a także w dogoterapii przy pracy z osobami starszymi w domach pomocy społecznej, domach dziecka oraz do pracy z dziećmi z porażeniem mózgowym i osobami upośledzonymi umysłowo.
2. Osobowość i charakter.
Labrador retriever jest bardzo opanowany, co czyni z niego bardzo dobrego psa rodzinnego. Jak każdy pies oczywiście potrzebuje konsekwencji w prowadzeniu, wybitnie szybko się uczy i nie sprawia problemów wychowawczych, stając się niezastąpionym psim przyjacielem, kochającym bezgranicznie swojego właściciela. Popularność swą rasa ta zawdzięcza oprócz wrodzonej inteligencji swoim licznym walorom użytkowym, takim jak : duża łatwość uczenia się, bezwzględne posłuszeństwo i karność, odporność na zmienne i niekorzystne warunki atmosferyczne - dzięki specyficznemu rodzajowi sierści - bardzo wyczulony zmysł węchu (jeden z najsilniejszych wśród wszystkich ras psów), silna psychika i osobowość, mocna i masywna budowa ciała (doskonałe umięśnienie i gruba kość) oraz opanowanie i brak nieuzasadnionej agresji w stosunku do ludzi i do innych psów oraz innych gatunków zwierząt, ponieważ labrador nie jest psem tchórzliwym i nie obszczekuje bezmyślnie ze strachu wszystkiego co się rusza. Jest idealnym psem dla dzieci, wobec których wykazuje ogromną cierpliwość i opiekuńczość, co także zostało wykorzystane w dogoterapii przy pracy z dziećmi cierpiącymi na porażenia mózgowe, dorosłymi i dziećmi upośledzonymi umysłowo, a także z osobami starszymi w domach pomocy społecznej.

3. Aktywność.
Labrador jest psem, którego nie przerażają dalekie, nawet męczące spacery, ale też jeśli trzeba zamknięty w domu na parę godzin nie miota się szaleńczo. Ze względu na swoje łakomstwo i przez to tendencje do tycia, wskazane jest zapewnienie psu odpowiedniej ilości ruchu, poprzez regularne spacery, a dla miłośników psich sportów ich czynne uprawianie. Jest to pies, który uwielbia aportować, szczególnie z wody, ponieważ kocha wodę i pływanie, a jego sierść ze względu na obfity podszerstek, nie namaka i nie przepuszcza wody.
4. Zdrowie.
Jak przystało na psa wywodzącego się z dalekiej i zimnej północy, labrador jest bardzo zahartowanym i odpornym na niekorzystne warunki atmosferyczne i przez to praktycznie nie imają się go żadne choroby, nie cierpi na przeziębienia, zapalenia uszu, dolegliwości skórne, nie ma też kłopotów ze strony przewodu pokarmowego. Jest praktycznie "wszystkożerny", pochłania każdy rodzaj pożywienia dla psów, kotów i ludzi, przez co jest łatwy i niezbyt kosztowny w utrzymaniu. Przez swoje łakomstwo może doprowadzić się do otyłości, a także do przejedzenia i kłopotów z tym związanych, ale gdy wystąpi u niego utrata apetytu jest to stuprocentowy symptom jakiegoś zaburzenia zdrowotnego i należy bezzwłocznie udać się po pomoc lekarsko - weterynaryjną.
5. Pielęgnacja.
Labrador retriever nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych, ponieważ sierść labradora jest krótka, ale bardzo twarda i ze względu na swoją nieprzemakalność cały czas pozostaje sucha i jest praktycznie nie brudząca się i jest bardzo łatwa w czyszczeniu.

Co należy wiedzieć przed kupnem owczarka niemieckiego długowłosego ?


        Owczarek niemiecki krótkowłosy został zarejestrowany jako rasa przez FCI w roku 1899, wtedy to został zatwierdzony wzorzec rasy i od tego roku jest hodowany w czystości rasy do dziś. Pomimo negatywnej selekcji osobników z długim włosem, prowadzonej przez FCI w hodowlach owczarków niemieckich krótkowłosych trafiają się osobniki posiadające długi włos (posiadający ponad 6 cm długości). Są to czysto rasowe osobniki posiadające rodowody FCI i jedynie hodowla prowadząca nadal tę linię daje pewność co do czystości rasy.
       Owczarek niemiecki długowłosy jest bardzo popularny i chętnie kupowany, gdyż pomimo podobnego kształtu ciała i linii grzbietu, długowłose są psami ładniejszymi i efektowniejszymi od swych krótkowłosych braci. Posiadają mocniejszą budowę ciała, grubszy kościec łap i głębszą klatkę piersiową, większą i szerszą głowę - dużą mózgowioczaszkę i szerszą kufę (prawdopodobnie są to cechy skorelowane z długością włosa - im dłuższy włos tym mocniejsza budowa, grubsze kości itp.). Owczarki niemieckie długowłose są masywniejsze i cięższe oraz wyższe od krótkowłosych, posiadają ładniejsze, bujnie owłosione ogony, a niestety są eliminowane z hodowli FCI, gdyż uważa się, że długowłose osobniki są mniej przydatne użytkowo, co oczywiście nie jest prawdą, gdyż we wszystkich służbach takich jak policja, wojsko, ratownictwo większość to owczarki długowłose.
          Pyza tym jest wiele wybitnie użytkowych ras długowłosych, na przykład golden retriever - długowłosy pies myśliwski - aporter dowodny, a także owczarki belgijskie - tervuereny, pełniące funkcje podobne jak owczarki niemieckie oraz wiele innych (owczarki szkockie, francuskie itd.). Eliminacja z hodowli FCI oraz duża popularność tej rasy zaskutkowała utworzeniem bardzo dużej ilości klubów tej rasy, które nie zawsze bazowały na osobnikach z FCI i nierzadko do rozrodu i hodowli używały psów bez żadnego pochodzenia. Doprowadziło to do powstania wielu "hodowli" "produkujących" nie zawsze psy rasowe.
Tylko prowadzenie przez daną hodowlę linii przodków wywodzących się z FCI (udokumentowanej w rodowodach przodków) daje nam gwarancję czystości rasy, bez względu na to jakiego klubu, czy organizacji kynologicznej rodowód mają szczenięta.

Wzorzec rasy owczarka niemieckiego długowłosego


Wzorzec rasy
1. Wygląd ogólny.
Gracja, harmonia i siła, płynny ruch i efektowny włos. W tych słowach można wyrazić całokształt wyglądu idealnego Owczarka Niemieckiego Długowłosego.
CHAMPION POLSKI - LAMA w hod. Boss & Bursztyn
CHAMPION POLSKI - LESSI w hod. Boss & Bursztyn


Owczarek niemiecki długowłosy powinien być znacznie większy, mocniejszej budowy i grubszej kości niż owczarek niemiecki krótkowłosy.
2. Głowa.
Głowa owczarka długowłosego różni się od głowy owczarka krótkowłosego, jest bardziej wyrazista, z mocniejszym przełomem nosowo - czołowym, krótszej i mocniejszej kufie.

CHAMPION POLSKI - LAMA w hod. Boss & Bursztyn
3. Tułów.
Owczarek niemiecki powinien być w formacie prostokątnym o wyraźnym dość długim i wysokim kłębie, delikatnie przechodzącym w lekko opływową lub prostą linię grzbietu opadającą ku dołowi - od kłębu do zadu. W żadnym wypadku linia grzbietu nie może tworzyć "garba", ani być złamana - są to poważne wady budowy niszczące wygląd ogólny.
Linia grzbietu tworząca "garba"
Linia grzbietu "załamana"
Psy kwadratowe, długonogie o krótkim grzbiecie są wadliwe.
Lędźwie krótkie szerokie.
Zad lekko spadzisty.
Ogon niczym lisia kita, nisko osadzony, długi sięgający poniżej stawu skokowego, nie może być noszony powyżej linii grzbietu, ani też zakręcony.
Klatka piersiowa powinna być dość szeroka i głęboka o wyraźnym przedpiersiu.
Kończyny przednie - ramię i przedramię mocne, śródręcze nachylone niewielkim kątem do pionu kończyny (około 20 stopni), śródręcze strome jest wadą.
Kończyny tylne - kości uda i podudzia tej samej długości, średnio długie lub długie, tworzące kąt około 120 stopni. Śródstopie proste, mocne, ustawione pionowo.
4. Okrywa włosowa.
Długa prosta z obfitym podszerstkiem, tworząca dużą kryzę wokół szyi, długie włosy na podbrzuszu, obfite i długie portki, ogon powinien przypominać okazałą lisią kitę. Na przednich kończynach (tylnej stronie przedramienia) obfite "pióra". Na kończynach tylnych (tylna strona śródstopia) obfita szczota na całej długości. Po bokach ciała sierść nieco krótsza, przechodząca w dłuższą na udach i lędźwiach.
W obecnej chwili trudno spotkać typowo długowłose owczarki, większość to psy i suki o lekko przedłużonej sierści.
5. Umaszczenie.
Czarne podpalane, czaprakowe i wilczate oraz bardzo rzadko czarne (ale związane to jest z delikatniejszą i lżejszą budową).
6. Wzrost i waga.
a) wzrost :
Suki 59 - 63 cm w kłębie,
Psy 64 - 68 cm w kłębie
b) waga
Suki około 35 kg,
Psy około 45 kg

Historia owczarka niemieckiego długowłosego


HISTORIA RASY
        Historia rasy została opracowana na podstawie artykułu Agnieszki Brzozowskiej "Owczarek niemiecki i jego kuzyn", opublikowanego w Kwartalniku "KYNOLOGIA" - czasopiśmie Polskiego Klubu Psa Rasowego, należącego do Międzynarodowej Organizacji Kynologicznej ACE, kwartalnik nr 3/2004 oraz na podstawie własnych wiadomości. Zdjęcia przodków wykorzystane na niniejszej stronie pochodzą również z wyżej wymienionego artykułu.

Owczarek niemiecki wczoraj i dziś
XIX wieczny protoplasta rasy
Pies wpisany do księgi rodowodowej SV pod nr 1 w 1899 roku
Współczesny owczarek niemiecki długowłosy CHAMPION POLSKI - LESSI w hod. Boss & Bursztyn

        Owczarek niemiecki jest rasą pochodzącą z Niemiec, jej historia sięga pierwszej połowy XIX wieku. Pierwsze zapiski o protoplastach rasy można natrafić w pracy Carla Zorna, w której autor opisuje talenty rasy w pracach przy wypasie i pilnowaniu stad owiec. Wg Zorna ów przodek wyglądem przypominał wielkiego szpica - trochę z lisa trochę z wilka. Włos był określany w trzech rodzajach : krótki, długi, twardy ewentualnie ostry. Krótkowłose o krótko przyciętym ogonie i stojących uszach najbardziej rozpowszechnione były na Śląsku, umaszczenie było czarne z brązowym lub żółtawym podpalaniem na kończynach. Odmiana długowłosa występowała w Turyngii, okolicach Altmarku i w południowych Niemczech, umaszczenie u tych osobników przeważało wilczastoszare. W drugiej połowie XIX wieku na terenie Niemiec określane już wtedy nazwą rasy - owczarki niemieckie występowały w różnych typach i różnej wielkości - mniejsze na północy, większe na południu. Występowało zróżnicowane umaszczenie, uszy były stojące, wiszące, a nawet załamane. 
        W latach 1891 - 1894 powstał związek o nazwie PHYLAX, działający na terenie środkowych i północnych Niemiec, który postawił sobie za zadanie popieranie hodowli psów użytkowych, a podstawą działań hodowlanych była właśnie postać długowłosa - psy wilczastoszare z Turyngii o stojących uszach. To oraz krzyżowanie w roku 1893 tego (XIX wiecznego) ówczesnego protoplasty owczarka niemieckiego z owczarkiem szkockim, prawdopodobnie skutkuje do dzisiaj pojawianiem się szczeniąt długowłosych po krótkowłosych rodzicach, mimo negatywnej selekcji długowłosych osobników z hodowli. Za prawdziwego twórcę rasy owczarek niemiecki uznać można zmarłego w 1936 roku rotmistrza Maxa von Stephanitza, który to tworzeniu tej rasy poświęcił większość życia. Działalność swoją rozpoczął w 1899 roku od psa, będącego efektem działalności hodowlanej związku PHYLAX - HEKTORA von Linksrhein, któremu później zmienił imię na HORAND von Grafrath. W tym samym też roku powstał "związek poświęcony owczarkom niemieckim) w skrócie "SV". HORAND von Grafrath został wpisany do księgi rodowodowej pod numerem 1. W swoim życiu HORAND był najczęściej wykorzystywanym reproduktorem i pozostawił po sobie liczne i wybitne potomstwo. Max von Stephanitza był doskonałym kynologiem, długoletnim prezydentem SV, organizatorem wystaw owczarków niemieckich i popularyzatorem rasy, do niego należą też zasługi w zakresie określenia wymagań stawianych tworzonej rasie, poprzez umiejętne sterowanie hodowlą. Na początku XX wieku owczarki niemieckie i ich mieszańce szkolone były bardzo często na potrzeby policji i wojska, w czasie I wojny światowej psy te odgrywały role jako psy sanitarne i łącznościowe. 
        Ku niezadowoleniu Stephanitza od 1918 hodowla "poszła" w kierunku uzyskania dużego i wysokonożnego psa o stromym kątowaniu. Z tego psa w późniejszym okresie wyhodowana w ZSRR została rasa owczarek wschodnioeuropejski dla potrzeb KGB, wojska i służb więziennych. Od 1933 roku na wniosek Stephanitza rozpoczęto eliminowanie z hodowli osobniki białe. Hodowano je jednak dalej w Ameryce i wyhodowano rasę amerykańsko - kanadyjski biały owczarek niemiecki, zarejestrowany później przez FCI pod nazwą biały owczarek szwajcarski (FCI nr 347). W okresie międzywojennym Leendert Saarlos chcąc przywrócić psu niektóre cechy dzikie przekrzyżował owczarka niemieckiego z wilkiem typu syberyjskiego, bardzo dużym. Po wielu latach pracy hodowlanej powstała nowa rasa zarejestrowana w FCI pod nr 311 saarlos wolfshound. Przed II wojna światową prace hodowlane stawiały nacisk na użytkowość, wyszkolenie i przydatność hodowlaną. Służyły temu licencja hodowlana i testy. Podobny kierunek hodowli prowadzili naziści, ogromnym miłośnikiem tej rasy był Adolf Hitler. Na kształtowanie rasy miał też wpływ układ sił po II wojnie światowej - dwa państwa NRD i RFN -z trudną dla przeniknięcia barierą ustrojową i polityczną. Spowodowało to wytworzenie dwóch typów owczarka niemieckiego : w NRD psy były na ogół wilczate, krępe, szerokogłowe, niewysokie w kłębie, słabo kątowane ; w RFN hodowla rozwinęła się w kierunku wytworzenia dzisiejszego typu owczarka, to jest kłusaka wyższego w kłębie o bardzo mocnym kątowaniu kończyn o umaszczeniu czaprakowym. Typ z NRD zaniknął razem z umaszczeniem wilczatym, które prawie zanika, a użyte w hodowli poprawia umaszczenie (pigmentację). W połowie lat pięćdziesiątych z rasy owczarek niemiecki Karel Hartl skrzyżował owczarka z wilkiem karpackim, mniejszym od syberyjskiego i wyhodowano rasę czechoslovacki wilczak - zarejestrowany w FCI pod nr 332. Kolejną rasą stworzoną na bazie owczarka niemieckiego jest chodsky pes - nie uznany przez FCI, wyglądem przypominający nierasowego owczarka niemieckiego długowłosego.
      Rasa owczarek niemiecki długowłosy nie jest rasą wyhodowaną z rasy owczarek niemiecki (krótkowłosy), jest to odmiana tej rasy niestety nie jest uznawana przez FCI, choć ma tego samego przodka. Do wytworzenia tej rasy nie trzeba było krzyżować owczarka niemieckiego z innymi rasami, a nawet odwrotnie - wytworzenie rasy owczarek niemiecki krótkowłosy nastąpiło od protoplastów, które były długowłose.